Loading...
زر فروکتوز
آمار بازدید از سایت

  • بازدید امروز: 21387
  • بازدید دیروز: 23378
  • بازدید کل: 25472012

اشتراک خبرنامه

با عضويت در خبرنامه، از آخرين اخبار، مقالات و پيشنهادات ويژه اعضاء مطلع شوید.


تعداد اعضاء: 782 نفر
خواندنی

کاهش هزینه خوراک را از خود گاوداری شروع کنیدکاهش هزینه خوراک را از خود گاوداری شروع کنید

آیا شرایط گاوداری شما طوری است که با این که همه وظایف خود را بخوبی انجام داده اید و قراردادهای خوبی در مورد تهیه خوراک مورد نیاز داشته اید ولی هنوز هزینه های زیادی را صرف تغذیه گاوداری خود می کنید؟



ادامه »


مقالات دام

هنگام تلقیح مصنوعی دام، تخلیه دقیق اسپرم میزان آبستنی را بهبود می دهد

ارتقای آگاهی ما در مورد زیست شناسی گاو، قرار دادن اسپرم در رحم و آموزش پیوسته و صحیح تلقیح کنندگان، میزان آبستنی را بهبود خواهد داد.

هنگام تلقیح مصنوعی دام، تخلیه دقیق اسپرم میزان آبستنی را بهبود می دهد

در جفت گیری طبیعی، گاو نر چندین میلیارد اسپرم را در واژن تخلیه می کند. سپس گردن رحم به صورت سد اصلی برای کاهش تعداد اسپرم هایی که به رحم می رسد، عمل می کند. این کاهش، تعداد اسپرم های زنده را تقریبا به 1 درصد می رساند.

در تلقیح مصنوعی نیز اسپرم در جسم رحم قرار می گیرد، بنابراین از گردن رحم عبور می کند و به میزان قابل توجهی، تعداد اسپرم کمتری به ازای هر دز مصرفی مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به این موضوع، لازم است تا نحوه قرارگیری اسپرم در تلاش برای به حداکثر رساندن میزان آبستنی حاصل از تلقیح مصنوعی مورد بررسی قرار گیرد.

در تلقیح مصنوعی دام، تخلیه دقیق اسپرم میزان آبستنی را بهبود می دهد

در دهه 1945، تخلیه اسپرم به داخل واژن یا ابتدای گردن رحم، توسط اسپکولوم (آینه طبی) واژنی انجام می شد، که بعدا با تخلیه اسپرم در عمق گردن رحم یا داخل رحم جایگزین گردید. این پیشرفت، نیازمند ثابت نگه داشتن گردن رحم از راه رکتوم بود، همانگونه که امروزه در روند تلقیح مصنوعی متداول، انجام می شود.

همیشه تصور می شد که قرار دادن اسپرم نزدیک تر به محل باروری در اویداکت ها، باید منجر به باروری بالاتر شود. در ابتدای دهه 1950، آزمایش هایی برای مقایسه تلقیح در عمق گردن رحم، جسم رحم و شاخ رحم انجام شد و تنها تفاوت کمی در نتیجه آبستنی حاصل شد. در این مطالعات، از مقادیر زیاد اسپرم تازه استفاده کردند. بنابراین مشکلات مرتبط با انتقال اسپرم، ممکن است تأثیر محل قرار گیری اسپرم را پوشانده باشد.

در اواخر دهه 1960، دو مطالعه محوری، با استفاده از اسپرم منجمد یخ گشایی شده با غلظت بالا یا اسپرم تازه با تعداد کم، به طور قاطعانه نشان داد که قرار دادن اسپرم درون بدنه رحم بهتر از گردن رحم است. گردن رحم هنگام قرار دادن اسپرم در بدنه رحم، برای شخص تلقیح کننده، چالش ایجاد می کرد.

در اوایل دهه 1980، با استفاده از اشعه X محققان دانشگاه واشنگتن آمریکا، نشان دادند که تلقیح کنندگان حرفه ای و دامداران، به طور مساوی در دستیابی به تلقیح در بدنه رحم ناموفق بودند. (تنها 228 مورد از 586 تلقیح انجام شده، یعنی 39 درصد). در 25 درصد از کل تلاش ها، جایگزینی تنها در گردن رحم روی داد.

در سال 1988، محققان دانشگاه واشنگتن آمریکا، میزان آبستنی را وقتی اسپرم منجمد یخ گشایی شده در بدنه رحم یا هر دو شاخ رحم قرار می گرفت، مورد مقایسه قرار دادند. برای تلقیح در شاخ رحم، نوک تفنگ تلقیح به طرف هر شاخ هدایت می شد تا وقتی با مقاومت مواجه شده و یک دوم اسپرم درون هر شاخ تخلیه می گردید. بهبود معنی دار میزان آبستنی با تلقیح در شاخ رحم به دست آمد ولی سه مطالعه بعدی، این نتایج را تائید نکرد.

وقتی اسپرم در شاخ رحم، نزدیک سمتی که انتظار می رفت تخمک گذاری انجام شود قرار گرفت، نسبت به وقتی که در شاخ مخالف یا در بدنه رحم قرار گرفت، میزان آبستنی بالاتری ثبت گردید. مغایر با این موضوع، در دو مطالعه دریافتند که تفاوتی در میزان باروری یا میزان آبستنی، بین مواقعی که تلقیح در بدنه رحم و یا شاخ رحم (سمتی که انتظار تخمک گذاری می رود) انجام گرفت، وجود نداشت. دلایل این نتایج ضد و نقیض آشکار نیست ولی می تواند با تعداد کم گاوهای آزمایشی مورد استفاده در مطالعات، ارتباط داشته باشد. تحقیق نشان می دهد که وقتی اسپرم در عمق شاخ رحم، کنار طرف مورد انتظار تخمک گذاری قرار داده شد، باروری بهبود یافت. همه اینها بستگی به این واقعیت داشت که شاخی که اسپرم در آن قرار می گرفت، مخالف شاخی باشد که گوساله قبلی را حمل می کرده است. محققان نتیجه گیری کردند که تلقیح در شاخ، وقتی اسپرم با کیفیت پائین مورد استفاده قرار می گیرد یا وقتی محیط رحم به طور کامل سالم نیست، می تواند به نفع بقای اسپرم و حمل آن باشد.

دو شاخ رحم قرینه نیستند. تخمدان راست، نسبت به تخمدان چپ، کمی بزرگتر و فعال تر است هم چنین فولیکول و تخمک های بیشتری نسبت به تخمدان چپ تولید می کند، بنابراین آبستنی بیشتری در شاخ رحمی راست رخ می دهد.

همچنین بعید است که طی آبستنی گاو، نطفه تشکیل شده از یک تخمدان، به طرف شاخ مخالف مهاجرت کند. فعالیت تخمدان سمت راست و چپ روی میزان آبستنی بعد از تلقیح در عمق شاخ، در 1686 گاو شکم اول مورد ارزیابی قرار گرفت. بعد از زایش و بازگشت رحم، فعالیت اندام های تولیدمثلی سمت راست و چپ، صرف نظر از سمتی که آبستن قبلی بوده است، ثابت ماند. نامتقارنی یا فعالیت و اندازه متفاوت بین تخمدان ها و شاخ رحم، روی میزان آبستنی تاثیرگذار نبود. به علاوه، آبستنی، مستقل از محلی که اسپرم قرار گرفته بود، روی داد.

در برخی گونه ها، قرار دادن اسپرم در حفره صفاقی، آبستنی به همراه داشته است. با این حال، مطالعات اخیر با استفاده از گاوهای چند بار تلقیح، نشان داد که در پی قرار دادن اسپرم در فضای صفاقی، آبستنی کمی ایجاد می شود (6/15 درصد). با در نظر گرفتن این مسئله، آیا تکنسین ها باید محل مورد انتظار تخمک گذاری را لمس کنند و سپس اسپرم را در شاخ رحم، نزدیک محل تخمک گذاری مورد انتظار قرار دهند؟ آیا معاینه باید برای کنار گذاشتن گاوهایی که فحل نیستند قبل از تلقیح، انجام شود؟

دستکاری اندام تولیدمثلی منجر به آزاد شدن هورمون هایی مانند اکسی توسین می شود که حرکات رحم را بهبود می دهد. دستکاری گردن رحم، به طور طبیعی باعث آزاد شدن اکسی توسین طی روند تلقیح مصنوعی می شود. با این حال، خطرات احتمالی وجود دارد. لمس می تواند منجر به پاره شدن فولیکول ها و سایر عواقب منفی مؤثر بر باروری شود.

بطور خلاصه پنج موضوع را باید در نظر داشت:

1- مزیت اصلی تلقیح در شاخ رحم (با آموزش تلقیح مصنوعی)، کاهش در خطر قرار دادن اسپرم در گردن رحم می باشد.

2- مطالعات در برخی موارد نشان داده اند که نه تلقیح کنندگان حرفه ای و نه دامداران قادر نیستند تفنگ تلقیح را به طور پیوسته در محل تعیین شده، تخلیه کنند. صرف نظر از اینکه تخلیه اسپرم در بدنه رحم انجام شود یا یکی از شاخ ها.

3- قرار دادن نوک تفنگ تلقیح در شروع و عدم حرکت آن تا انتهای تخلیه اسپرم، بسیار مهم است. اگر گاو طی روند تلقیح حرکت کند یا تکنسین، ناآگاهانه، تفنگ را حین تخلیه، بیرون بکشد، حتی اگر تفنگ در ابتدای تلقیح صحیح قرار گرفته بوده است، بخش یا تمام اسپرم در گردن رحم یا واژن می ریزد.

4- درصد قرارگیری نوک تفنگ در بدنه رحم، ارتباط مثبتی با درصد اسپرم ریخته شده در بدنه رحم یا به طور مساوی در هر دو شاخ دارد.

5- آموزش بیشتری باید هم برای متخصص تلقیح و هم دامدار فراهم شود.

ما نمی توانیم آینده و تغییراتی که در چگونگی تلقیح مصنوعی ممکن است روی دهد را پیش بینی کنیم. ارتقای آگاهی ما در مورد زیست شناسی گاو، قرار دادن اسپرم در رحم و آموزش پیوسته و صحیح تلقیح کنندگان، میزان آبستنی را بهبود خواهد داد.




ارسال نظر

* لطفا فقط مرتبط با مطلب فوق نظر بدهید. در غیر این صورت ممکن است نظرتان منتشر نشود.

* آدرس ایمیل شما توسط دیگران قابل مشاهده نخواهد بود.


(بعد از تائید مدیر منتشر خواهد شد)